Size göre burda anneye o ikramda bulunmuş ne var ki bunda büyütülmemeli mi yoksa olay farklı mı hasi yorumlara bekliyorum. Terapi odasında bazen gördüğüm bir durum vardır. Bazı anneler oğullarını sadece evlat olarak değil, hayatlarının merkezindeki duygusal destek olarak görür. Eşinden alamadığı ilgiyi, yalnızlığını ya da değer hissini oğluyla doldurmaya çalışır. Oğul büyür, evlenir ama annesi onu psikolojik olarak bırakmakta zorlanır. Çünkü oğlunun bağımsızlaşmasını kendi değersizliği gibi hisseder. Daha da zor olanı ise bunu destekleyen çevredir. "Anne ne derse o olur.", "Önce annen gelir.", "Gelin idare etsin." gibi cümleler, aslında sağlıksız bir bağı normalleştirir. Oysa sağlıklı bir anne, oğlunun kendisinden uzaklaşmasını değil; kendi ayakları üzerinde durmasını ister. Çünkü gerçek sevgi, sahip olmak değil, özgür bırakabilmektir. Bir erkek annesini çok sevebilir. Onu ziyaret edebilir, yanında olabilir, saygısını eksik etmeyebilir. Ama aynı zamanda eşine öncelik verebilir. Bu, a...