Ostatnio wrzuciłam film nagrany przez grupę młodych ludzi, których znam. Świetni sportowcy. Ludzie z pasją. Napisałam, że kiedy go oglądam, czułam w nim wolność. Na to dostałam wiadomość na Ig „Łatwo być wolnym za kasę swoich starych.” Odpisałam, że Ci chłopcy, których znam, ciężko trenują, pracują i sami dokładają się do swoich pasji. W odpowiedzi przeczytałam: „Wolność to by była, gdyby walczyli w powstaniu.” I wtedy dotarło do mnie, że to już nie jest rozmowa o tym samym. Później długo rozmawiałam o tym z moją przyjaciółką Kasią. I padło zdanie, które tutaj przytaczam: Kto powiedział, że droga do wolności musi być skomplikowana? Czy naprawdę tylko to, co okupione cierpieniem, ma wartość? Czy wolność musi zawsze oznaczać walkę? A może czasem wygląda dużo ciszej, spokojniej. Może właśnie jest nią możliwość robienia czegoś, co kochasz. Życie bliżej siebie. Umiejętność powiedzenia „nie”. Wyjście z relacji, która Cię niszczy. Nieprzejmowanie się tym, co pomyślą inni. Odłożenie telefonu ...