Eskiden insanlar hayatlarını yaşardı, bugün ise hayatlarını sergiliyor. Gidilen restoranlar, alınan hediyeler, tatiller, arabalar, ilişkiler... Birçok şey artık yaşanmak için değil, gösterilmek için yapılıyor. Psikolojide ruhun doyması gerekir Oysa seanslarda biraz derine indiğimizde görüyoruz ki, kıyasladığı insanların da kendi mücadeleleri, kaygıları, ilişkisel sorunları ve görünmeyen yükleri var. Fakat sosyal medya bunları göstermiyor. Çünkü orası hayatın tamamı değil, seçilmiş birkaç saniyesi. Ne yazık ki zamanla insanlar yaşamaktan çok, sergilemeye odaklanıyor. Yediği yemek, gittiği tatil, aldığı hediye, yaptığı iyilik... Her şey görünür olursa değerli sanılıyor. Bu da fark edilmeden bir savaş moduna dönüşüyor. Daha çok beğeni almak... Daha fazla ilgi görmek... Daha iyi görü Sosyal medya, farkında olmadan beynimizi sürekli kıyaslama döngüsüne sokuyor. Bir başkasının en güzel anını kendi sıradan günümüzle karşılaştırıyoruz. Sonra da "Ben neden böyle değilim?" diye sorgulamaya başlı...