Bir klinik psikolog olarak şunu söyleyebilirim: Kadına yönelik şiddet yalnızca öfke problemi değildir. Çoğu zaman empati eksikliği, güç kurma isteği, sağlıksız ilişki modelleri ve çözülmemiş psikolojik sorunların bir sonucudur. Hiçbir duygu, hiçbir tartışma ve hiçbir hayal kırıklığı şiddeti haklı çıkarmaz. Sosyal medya ise bu konuda iki ucu keskin bir bıçak gibidir. Bir yandan farkındalık oluşturabilir, mağdurlara ses olabilir. Diğer yandan şiddet görüntülerini defalarca paylaşmak, hakareti eğlenceye dönüştürmek, saldırgan davranışları "güç", "erkeklik" ya da "cesaret" gibi sunmak özellikle genç zihinlerde tehlikeli bir normalleşmeye yol açabilir. İnsan beyni sürekli maruz kaldığı davranışları zamanla sıradan görmeye başlar. En acı olan ise şudur: Şiddet sadece darbe aldığı gün iz bırakmaz. Bazen bir kadının yıllarca kimseye güvenememesine, kendini değersiz hissetmesine, korkuyla yaşamasına ve çocukların bu travmayı sessizce devralmasına neden olur. Çünkü şiddetin en büyük mirası, nesi...