Bir çocuk yürümeyi öğrenirken defalarca düşer. Dizini vurur, dengesini kaybeder, ağlar... O an ebeveynin içgüdüsü hemen koşup kaldırmaktır. Çünkü onun canının yanmasına dayanmak zordur. Ama bazen sevgi, hemen müdahale etmek değil; çocuğun kendi gücünü keşfetmesine izin vermektir. Terapi odasında sık gördüğümüz bir durum vardır. Çocukluğunda her zorluğu ailesi tarafından çözülen insanlar, yetişkin olduklarında en küçük problem karşısında bile kendilerini çaresiz hissedebilirler. Çünkü düşmeyi değil, sadece birilerinin gelip onları kaldırmasını öğrenmişlerdir. Elbette tehlikeli bir durum varsa müdahale etmek gerekir. Buradaki mesele, çocuğu riske atmak değil; güvenli sınırlar içinde kendi çabasını deneyimlemesine fırsat vermektir. Bazen birkaç saniye beklemek, "Hadi, yapabilirsin." diyerek cesaret vermek, hemen kucağa almaktan çok daha değerlidir. Çocuk kendi başına ayağa kalktığında yalnızca yürümeyi öğrenmez. "Ben başarabilirim." duygusunu da öğrenir. İşte özgüven tam da böyle inşa edi...