Sürekli itiraz eden, her kurala karşı çıkan, "hayır" cevabını kabul etmeyen ve sınırları sonuna kadar zorlayan bir çocukla yaşamak gerçekten çok yorucudur. Bir noktadan sonra anne babalar kendilerini suçlu hisseder, öfkelenir ya da "Acaba çocuğumu yanlış mı yetiştiriyorum?" diye düşünmeye başlar. Ama şunu bilmenizi isterim... Çocuklar sınırları çoğu zaman anne babalarını sinirlendirmek için değil, o sınırın gerçekten sağlam olup olmadığını anlamak için zorlar. Çünkü sınırlar, çocuk için sadece kural değildir; aynı zamanda güven duygusudur. Eğer bugün "Hayır." dediğiniz bir şeye yarın "Tamam olsun." derseniz, çocuk tekrar dener. Bir kez daha dener. Sonra tekrar... Çünkü onun zihni, "Biraz daha zorlarsam istediğimi alabiliyorum." diye öğrenmeye başlar. Bu yüzden kararlı olmak, sert olmak demek değildir. Çocuğa bağırmadan, aşağılamadan ama sakin bir şekilde aynı sınırı koruyabilmek en güçlü ebeveynlik becerilerinden biridir. Terapi odasında bazen şunu görüyoruz: Sorun sadece çocuğun davra...