İlişkilerde insanı en çok yaralayan şey her zaman kavga etmek ya da ayrılık değildir. Bazen en büyük acı, eskiden ilk aranan kişi olurken zamanla son hatırlanan kişi hâline geldiğini fark etmektir. Mesajların gecikir, planlar sürekli ertelenir, senin için gösterilen çaba yavaş yavaş azalır. Ve bir noktadan sonra insan, "Beni artık eskisi kadar önemsemiyor." duygusuyla baş başa kalır. Terapi odasında bunun ne kadar derin bir yara bıraktığına çok sık tanık oluyorum. Çünkü mesele sadece ilgi görmek değildir. Her insan, sevdiği kişinin hayatında değerli ve öncelikli olduğunu hissetmek ister. Bu his kaybolduğunda yalnızlık, iki kişinin aynı ilişkinin içinde olmasına rağmen sessizce büyümeye başlar. Elbette her yoğunluk sevgisizlik anlamına gelmez. İş, sağlık ya da hayatın yükleri nedeniyle insanlar dönem dönem geri çekilebilir. Ancak uzun süre boyunca emek sadece tek taraftan geliyorsa, ihtiyaçlar sürekli görmezden geliniyorsa ve sen hep bekleyen kişi oluyorsan, artık ilişkinin dengesini so...