"Çocuğuma zarar gelmesin diye söyledim." Belki de birçok anne babanın niyeti budur. Ama çocuk beyni niyetinizi değil, yaşadığı duyguyu kaydeder. Bir çocuğa "Midene kurt düşmüş.", "Yemezsen doktor iğne yapar.", "Seni polis götürür." dediğinizde, o bunu bir eğitim yöntemi olarak algılamaz. Çünkü çocuk soyut düşünemez. Onun için anne ve babanın söylediği her şey gerçektir. O gün abur cuburu bırakabilir. Ama aynı gün korkuyu da hayatına alır. Ve işin en acı tarafı şudur... Çocuklar zamanla söylenen yalanı unutabilir ama o yalanın hissettirdiği korku bedenlerinde yaşamaya devam edebilir. Bir terapist olarak kaygı bozukluğu yaşayan birçok yetişkinin çocukluğuna döndüğümüzde, çoğu zaman böyle "masum" görünen cümlelerle karşılaşıyoruz. Bazıları yıllarca belirli yiyecekleri yiyemiyor. Bazıları hastalık hastası oluyor. Bazıları ise hiçbir mantıklı açıklaması olmadığı hâlde "Ya başıma kötü bir şey gelirse?" düşüncesiyle yaşıyor. Çünkü korku, sadece o ana ait değildir. Korku, beynin "Dünya güvenli...