“OĞLUM ÖNCELİKLE GELİYOR.” Bir baba, çocuklarını kabul etmeyen, onlara saygı göstermeyen ya da onları hayatının doğal bir parçası olarak görmek istemeyen biriyle ilişki kurduğunda, mesele artık yalnızca “iki yetişkin arasındaki ilişki” değildir. Çünkü ortada bir de bu ilişkiyi seçmemiş bir çocuk vardır. Çocuğunuz sizin ayrılığınızı seçmedi. Hayatınıza yeni birinin girmesini de o istemedi. Bu yüzden yeni ilişkinizin içinde kendisine yer açmak, sevgi kazanmak, kabul görmek ya da “sorun çıkarmayan çocuk” olmak için mücadele etmek zorunda bırakılmamalıdır. Elbette hayatınıza giren kişinin çocuğunuzun annesi rolünü üstlenmesi gerekmez. Her çocuk da yeni partneri hemen sevmek veya benimsemek zorunda değildir. Ama yetişkinlerden beklenen temel bir şey vardır: saygı. Çocuğu küçümsemek, dışlamak, aşağılamak, babasıyla geçirdiği zamanı kıskanmak ya da onu ilişkinin önündeki bir engel gibi görmek başka bir şeydir. Ve baba bütün bunları gördüğü hâlde “ilişkim bozulmasın” diye sessiz kalıyors...