Bazen öyle bir noktaya gelirsin ki kimseyi görmek istemezsin. En küçük söz batar, en basit hata öfkelendirir, normalde susacağın yerde bağırırsın. Eşine, çocuğuna, ailene, arkadaşına… Hatta bazen hiç suçu olmayan birine bile bütün öfkeni boşaltırsın. Ama çoğu zaman öfkelendiğin kişi, öfkenin gerçek sebebi değildir. Belki yıllardır sustun. Belki sürekli alttan aldın. Belki herkesi idare ederken kendini ihmal ettin. Belki “Sorun çıkmasın.” diye söylemen gerekenleri söylemedin. Belki kırıldın ama kırıldığını bile kabul etmedin. Sonra bir gün küçücük bir olay olur ve içeride biriktirdiğin ne varsa dışarı taşar. Terapi odasında bazen insanların “Neden bu kadar öfkeliyim, ben eskiden böyle değildim.” dediğini duyarsınız. Biraz geriye gittiğinizde anlarsınız ki mesele sadece bugünkü tartışma değildir. Bugünkü olay yalnızca son damladır. Çünkü bastırılan duygu kaybolmaz. Şekil değiştirir. Üzüntü bazen öfkeye dönüşür. Hayal kırıklığı tahammülsüzlüğe dönüşür. Değersizlik hissi saldırganlığa dönü...