Uzm. Klinik Psk. Meki Deniz açıklama 👇 İnsan bazen bağırır. Çünkü artık anlatacak gücü kalmamıştır. Dışarıdan bakıldığında öfkeli görünür ama içeride olan şey çoğu zaman öfke değildir. Kırgınlıktır… Hayal kırıklığıdır… Defalarca reddedilmenin, görülmemenin ve anlaşılmamanın bıraktığı sessiz yaralardır. Bir insan uzun süre duygularını içinde tuttuğunda, zihni sürekli savaş halinde yaşamaya başlar. “Acaba yine reddedilecek miyim?”, “Yine yalnız mı kalacağım?”, “Yine değersiz mi hissedeceğim?” soruları hiç susmaz. İşte bu iç çatışma zamanla kişiyi tüketir. Sonra en küçük bir söz bile taşan son damla olur. Ses yükselir. Kapılar çarpılır. Gözyaşları gelir. İnsan kendine bile yabancılaşır. Terapilerde bunu çok görüyoruz. Danışanlar çoğu zaman “Ben çok sinirliyim.” diyerek gelir. Fakat biraz derine indiğimizde sinirin altında yıllarca ağlayamamış bir çocuk, sevilmeyi bekleyen bir eş, anlaşılmayı özleyen bir insan çıkar. Çünkü her öfkenin altında mutlaka bir ihtiyaç vardır. Bazen gör...