Bazen bir kadının bütün gün verdiği emeği küçümsemek için tek bir cümle yetiyor. Çünkü ev işi garip bir emektir; yapıldığında görünmez, yapılmadığında hemen fark edilir. Yemek masaya geldiğinde sadece yemek görürüz. O yemeğin düşünülmesini, alışverişini, hazırlanmasını, ardından toplanacak mutfağı görmeyiz. Temiz kıyafetleri dolapta görürüz ama ayrılanları, yıkananları, kurutulanları, katlananları görmeyiz. Çocuk uyuduğunda sessizliği görürüz; gün boyunca aynı soruya defalarca cevap veren, ağlamayı sakinleştiren, peşinden koşan, yediren, giydiren, güvenliğini düşünen kadının zihinsel yorgunluğunu görmeyiz. Üstelik mesele yalnızca fiziksel işler de değildir. Evin neye ihtiyacı olduğunu hatırlamak, çocuğun randevusunu unutmamak, eksikleri düşünmek, yarının yemeğini planlamak, herkesin ihtiyacını takip etmek… Psikolojide buna çoğu zaman “zihinsel yük” dediğimiz görünmeyen bir emek de eşlik eder. Ve insanı en fazla yoran şeylerden biri yalnızca yorulmak değildir; yorulduğunun görülmemesidi...