İnsanlarda da hayatın ilk yıllarında bakım veren kişi yalnızca sevginin değil, güvenin de merkezidir. Çocuk korktuğunda ona gider, düştüğünde ona koşar, yabancı bir ortamda dönüp onun yüzünü arar. Zamanla sağlıklı gelişimde şu duygu oluşmaya başlar: “Annem yanımda olmasa da güvendeyim. Uzaklaşabilirim ve tekrar dönebilirim.” Ama bazı insanlarda bu içsel güven yeterince gelişmeyebilir. Çocuk büyür, yetişkin olur; fakat ayrılık karşısında çalışan alarm sistemi hâlâ çok güçlüdür. Ve bir gün annenin yerini sevgili alabilir. Mesaja geç cevap geldiğinde huzursuzluk… Telefon açılmadığında zihinde onlarca senaryo… Partner arkadaşlarıyla çıktığında yoğun yalnızlık… İlişkinin bitebileceğini hissettiğinde panik… Defalarca zarar görmesine rağmen ayrılamamak… “Beni sevmiyor” demekten çok, “Beni bırakırsa ben ne yaparım?” korkusu… İşte burada sevgiyle bağımlılığı birbirinden ayırmak gerekir. Çünkü bazen insan karşısındaki kişiyi kaybetmekten değil, onun yokluğunda ortaya çıkacak boşlukla baş b...