Hayatımda 2 şey için tartışmaya kapalıyım: biri Allah inancım ve aşkım, ikincisi Atatürk sevgim ve saygım. (ki bence bunlar fikir olmadığından tartışılamaz da o da ayrı) Fakat insanların hem tarihini bilmediği hem dini kitabını okumadığı, okusa da anlamadığı bir toplumsal dönemde yaşarken cehaletin bu kadar cüretkâr, nefretin ise bu kadar ucuz olmasına artık şaşırmıyorum. Bize bu topraklarda bağımsızca nefes almayı, ezanın hürce okunmasını ve bir kadın olarak kendi adımızla var olabilmeyi sağlayan kurucu liderimize gösterilen saygıyı “din düşmanlığı” sanan sığ bir zihniyet var. İşin acı tarafı; ağzından din, ahlak ve mukaddesat kelimelerini düşürmeyenlerin, klavye başında en ağır bedduaları, iftiraları ve nefreti kusmaktan zerre utanmaması. Benim inancım bana kul hakkını, vefayı, adaleti ve vatan sevgisini emreder. Öyle bildim, öyle öğrendim. Mustafa Kemal Atatürk sevgim ise bu topraklara, bağımsızlığa ve tarihe duyduğum onurlu bir vefa borcudur. İkisini birbirine düşman göstermeye ça...