O kadar çok danışanımda aynı kırgınlığı görüyorum ki... Yıllarca herkesin hayatını toparlamış, herkesin yardımına koşmuş, koca bir duvarı tek başına tuğla tuğla örmüş. Ama günün sonunda bir bakıyor; herkes o koca duvara değil, sırf yorgunluktan koyamadığı o tek bir eksik tuğlaya parmak sallıyor. ​İçinden "Ben onlarca şey yaptım, nasıl olur da sadece yapamadığım bu tek şeye bakarlar?" dediğini duyar gibiyim. İnsanın canını en çok da bu vefasızlık acıtıyor, biliyorum. Kendini bir anda yetersiz, suçlu ve değersiz hissetmeye başlıyorsun. ​Ama sana bir psikolog olarak samimiyetle şunu söyleyeyim: İnsan beyni maalesef bütünü takdir etmekten çok, eksik olanı avlamaya programlıdır. Çoğu insan kendi içindeki kusurlarla yüzleşmek yerine, başkasının eksik tuğlasını parmakla gösterip kendini rahatlatmayı seçer. Yani sorun senin ördüğün duvarda değil; onların o koca emeği görmezden gelip sadece boşluğa odaklanan bakış açısında. ​Lütfen kendi değerini insanların bu acımasız terazisine bırakma. Sen b...