Bazen bir çocuğun çocukluğu oyuncaklarının elinden alınmasıyla bitmez… ona yetişkinlerin sorumlulukları verildiği gün biter. Daha arkadaşları sokakta oynarken o çalışmak zorunda kalır, daha harçlığını düşünmesi gereken yaşta evin parasını düşünür, annem üzülmesin diye ihtiyacını söylemez, babamın zaten borcu var diye istediği ayakkabıdan vazgeçer, kardeşim yesin diye kendi payını küçültür… dışarıdan baktığınızda ne kadar olgun çocuk dersiniz ama ben böyle çocukları gördüğümde bazen başka bir şey düşünüyorum; bu çocuk gerçekten olgun mı, yoksa hayat ona çocuk olma şansı mı vermedi? Çünkü çocuk dediğin biraz düşüncesiz olabilmeli, bugün ne yiyeceğiz diye değil bugün ne oynayacağız diye düşünmeli. Bir çocuğun ailesine yardım etmesi elbette kötü bir şey değil, sorumluluk alması da gelişimin bir parçası ama yaşına uygun sorumlulukla evin yükünü sırtına vermek aynı şey değil. Hele maddi sıkıntıların içinde büyüyen bazı çocuklar çok erken öğreniyor bunu… istememeyi, susmayı, idare etmeyi, baş...