Bazı insanların serveti bankada değil, eve döndüğünde onu bekleyen insanlardadır. Uzun bir vardiyadan çıkmışsın… Bedenin bitmiş, kafan dolmuş, belki bütün gün kimse sana “Sen nasılsın?” diye sormamış. Eve geliyorsun. Eşin sana kendi elleriyle yemek yediriyor, küçük kızın da babası rahat etsin diye yelpaze sallıyor. Dışarıdan bakınca küçücük bir görüntü. Ama bence insanın sahip olabileceği en büyük zenginliklerden biri tam olarak bu. Çünkü para konfor satın alabilir ama “Sen yoruldun, biraz da biz sana bakalım.” duygusunu satın alamaz. Lüks bir ev alabilirsiniz ama o evin içinde sizi gerçekten merak eden insanlar yoksa sadece güzel bir binanız vardır. En pahalı arabaya binebilirsiniz ama akşam kapıyı açtığınızda gelişinize sevinen kimse yoksa bazı yollar yine çok yalnızdır. Burada mesele bir kadının eşine yemek yedirmesi ya da bir çocuğun babasına yelpaze sallaması değil. Mesele şu: Bir insanın yorgunluğunun ailesi tarafından görülmesi. “Babamız çalışmak zorunda, zaten görevi.” denmemiş...