Bo samotność nigdy nie była dla mnie najgorszą opcją. Wolę być sama niż z kimś kto wnosi do mojego życia tylko chaos i roszczenia. I nie mówię tego dlatego, że przestałam wierzyć w miłość. Wręcz przeciwnie. Wierzę w nią zbyt mocno, żeby zadowolić się czymś, co tylko ją przypomina. Nie chcę relacji, w której więcej analizuję niż czuję. Nie chcę zastanawiać się, czy dzisiaj będzie ciepło, czy chłodno. Nie chcę tłumaczyć dorosłemu człowiekowi, że krzyk boli, cisza może być karą, a szacunek nie powinien zależeć od jego humoru. Nie chcę być „wyrozumiała” do momentu, w którym przestanę być wyrozumiała dla samej siebie. Bo bycie w związku nie jest dla mnie celem samym w sobie. Chcę partnerstwa. Bezpieczeństwa. Wzajemności. Miłości, przy której nie muszę zmniejszać siebie, chodzić na palcach ani zasługiwać na podstawowe rzeczy. I jeśli wybór brzmi: być sama albo być z kimś, przy kim czuję się samotna… wybieram siebie. Za każdym razem. 💜 Nie boję się samotności. Boję się zmarnować k...