İnsan bazen sevildiği için değil terk edilmemek için bir ilişkiye uyum sağlar… karşı taraf öfkelenmesin diye susar, gitmesin diye kendi ihtiyaçlarından vazgeçer, huzur bozulmasın diye her saygısızlığı görmezden gelir. Bir süre sonra buna aşk demeye başlar ama aslında yaşadığı şey sevgiden çok hayatta kalma çabasıdır. Çünkü güvenli olmayan ilişkilerde insan kendisi gibi davranamaz, sürekli karşısındakinin yüzünü sesini ve tavrını kontrol eder. Bugün bana iyi mi davranacak, yine uzaklaşacak mı, bir anda sevgisini kesecek mi diye düşünür. En acısıda zamanla bu belirsizliğe alışır… sakin ve güvenli biri karşısına çıktığında heyecan hissetmez hatta sıkıldığını düşünür. Çünkü zihni sevgiyi huzurla değil kaygıyla eşleştirmiştir. Çocukken sevgiyi kazanmak zorunda kalan biri yetişkin olduğunda da peşinden koşturulduğu, görmezden gelindiği ve kendini sürekli ispatlamak zorunda kaldığı ilişkileri tanıdık bulabilir. İnsan her zaman iyi olana değil bazen alışık olduğu yaraya gider. Ama bir ilişkiye...