DEHB konuşulurken hiperfokusun “süper güç” olarak anlatılmasına uzun süre ben de itiraz etmezdim. Sonuçta saatlerce araştırma yapabiliyorum, yazarken dünyayla bağlantımı kesebiliyorum, ilgimi çeken bir konunun peşinden yorulmadan gidebiliyorum. Akademik hayatımda da işimde de bunun faydasını gördüğüm çok oldu. 🐣 Ama bir özelliğin bazı koşullarda avantaj sağlaması, o özelliğin maliyetsiz olduğu anlamına gelmiyor. Benim için asıl sorun bunu fark etmekti. Beş saat boyunca bir metne odaklanabilmek etkileyici görünebilir; fakat o beş saatin sonunda yemek yemediğimi, ara vermediğimi, başka işlerimi tamamen unuttuğumu ve ertesi gün aynı kapasiteye sahip olmadığımı hesaba katmıyorsam performansın yalnızca görünen kısmını ölçüyorum. Üretkenlik kültürü de bunu malesef sonsuz destekliyor. Çıktıyı görüyor ama çıktının hangi koşullarda üretildiğiyle pek ilgilenmiyor. “Sekiz saat aralıksız çalıştım” cümlesini disiplin olarak alkışlarken sekizinci saatte bedenin ve zihnin ne durumda olduğunu nadi...