Kiedy wprowadzamy do sesji ćwiczenie nr 1 - już wiesz, że będzie ostra praca. Bo pracując nad objadaniem się musimy wziąć pod uwagę wiele mechanizmów - od czysto fizjologicznych, jak przyzwyczajenie trzustki do ilości insuliny jaką wydziela, aż po aspekt zmęczenia poznawczego. Bo tym jest trwałe używanie kontroli - silnym zmęczeniem poznawczym. I w 70% przypadków wykorzystujemy tę siłę na rzeczy, których mogłoby nie być. Dlatego to właśnie tutaj zaciągamy hamulec - przestajemy obiecywać na tle przyjemnych emocji. Bo każda obietnica ciągnie się jak cień, zmienia w prokrastynację i cała energia jest utkwiona w "jak się tego uczucia pozbyć" co tylko nasila napad objadania się. Pozbywając się tego ściągamy z siebie kilka ciężarków emocjonalnych + uczymy się, że lekki dyskomfort da się znieść, bo nagroda jaka na nas czeka jest fajna. A ja lubię jeść z moimi Klientami - i uczyć w czasie rzeczywistym co czujemy, a nie na samej kartce 🫶🏻 Bo z gadania jeszcze nic się nie zmienił...