Terapide bazen danışan şöyle söylüyor hocam onun beni kıskandığını, sözleriyle küçülttüğünü ve iyi niyetimi kullandığını biliyorum ama yine de kırıcı olmak istemiyorum. Çünkü bazı insanlar karşısındakinin niyetini göremediği için değil, çocukluğundan beri nazik olmayı öğrendiği için susar. Evde öfkesini gösterdiğinde ayıplanmış, hayır dediğinde bencil ilan edilmiş, kendini savunduğunda saygısızlıkla suçlanmıştır. Bu nedenle yetişkinliğinde rahatsız olduğu davranışı açıkça söylemek yerine gülümser, ortam bozulmasın diye konuyu kapatır, sonra eve gidince bütün konuşmayı zihninde tekrar tekrar yaşar. Çünkü sınır koymak karşındakini cezalandırmak değil, kendini korumaktır. Bazen danışanlar sınır koyunca yoğun bir suçluluk hisseder ve ben kötü biri mi oldum diye sorar. Aslında kötü olmamışlardır sadece yıllardır alıştıkları rolün dışına çıkmışlardır. Karşı taraf onların sessizliğine alıştığı için en küçük sınırı bile değişim olarak değil saygısızlık olarak görebilir. Ama birinin senin sını...