Bunları uzun süre yaşadım. İş hayatında yalnızca aklımla değil, duygularımla da bulunduğum için insanların davranışlarından, söylenenlerden ve bazen söylenmeyenlerden ne anlamlar çıkardığımı tahmin edemezsiniz. 🥹 Bir toplantıya dahil edilmemekten, haberimin olmamasından, birinin tavrının değişmesinden, emeğimin görülmediğini hissetmekten… Bazen profesyonel bir kararı kişisel bir reddedilme gibi algıladığım bile oldu. 🥲 İş hayatında yaşanan her şey kişisel değil ama insan olduğumuz için kişisel hissettirebiliyor. Hâlâ sorguladığım, bir şeyleri üzerime alıp üzüldüğüm anlar oluyor elbette. Çünkü iş hayatı dediğimiz şey yalnızca görev tanımları, toplantılar, mailler ve teslim tarihlerinden oluşmuyor. İnsanın olduğu her yerde aidiyet de var, hayal kırıklığı da, görülme ihtiyacı da, dışlanmışlık da, rekabet de, sevgi de. İşinle duygularını birbirine karıştırma diyenler belki teoride haklı. Ama bazı insanlar için bunu yapmak o kadar kolay değil. Özellikle ilişkileri önemseyen, ince düşü...