Son görüntü ironidir :) Duyarsızlık tam olarak böyle bir şey bazen… Karşındaki insan düştüğünde değil sürekli geride kaldığında da fark etmemektir. Yoruldu mu üzüldü mü yalnız mı hissediyor diye düşünmemektir. Kendi rahatlığı bozulmadığı sürece senin rahatsızlığını önemsememektir. Bazı insanlar fiziksel olarak yanınızdadır ama duygusal olarak size kilometrelerce uzaktır. Aynı otelde kalırsınız aynı masada yemek yersiniz aynı manzaraya bakarsınız ama sen yine de görülmezsin. Çünkü duyarsız biri sadece seni beklemezlik yapmaz… Yüzündeki düşüşü fark etmez sustuğunda ne olduğunu sormaz kırıldığını söylediğinde abartıyorsun der. Sonrada seni hassas olmakla suçlar. Bir süre sonra ona yetişmek için adımlarını hızlandırırsın ihtiyaçlarını ertelersin yorulduğunu söylemezsin. Çünkü bilirsin ki söylesen bile anlamaya çalışmayacak. İşte insanı asıl yoran geride kalmak değil geride kaldığını göre göre seni beklemeyen biriyle yürümektir. Elbette yalnızca önden yürümesi bir insanı narsist yapmaz. Am...