Bazen insan seni yaralayan kişiye neden hâlâ bağlı olduğunu anlayamaz çünkü dışarıdan bakınca gitmek çok kolay görünür ama travma bağı tam da böyle oluşur önce seni değersiz hissettirir sonra gelip gözyaşını siler önce korkutur sonra sarılır önce terk eder sonra geri dönüp seni sevdiğine inandırır ve zihnin zamanla yarayı açan kişiyle yarayı kapatan kişiyi aynı kişi olarak öğrenir bu yüzden yaşadığın şey sevgi değilken bile sevgi gibi hissedebilir çünkü sen artık onun sevgisine değil acıdan sonra gelen kısa rahatlama anına bağlanmışsındır terapilerde bazen danışanlar bana onsuz yapamıyorum der ama biraz derine indiğimizde aslında onsuz yapamamak değil onun bir gün değişeceğine dair umuttan vazgeçememek vardır insan en çok kötü günlere değil araya serpiştirilen güzel anlara tutunur belki eskisi gibi olur belki bu defa gerçekten sever diye bekler ama birinin açtığı yarayı yine onun pansuman etmesi onu iyi biri yapmaz sadece seni aynı döngünün içinde tutar unutma seni sürekli kırıp sonra ...