Terapi odasında bazen danışanlarıma şunu soruyorum: "Eşiniz ya da partneriniz öfkelendiğinde ne yapıyor?" İlginç olan şu; kimse bana "Öfkeleniyor." diye anlatmıyor. Bana davranışı anlatıyor. "Kapıları çarpıyor.", "Üç gün benimle konuşmuyor.", "Telefonumu yüzüme kapatıyor.", "Beni herkesin içinde aşağılıyor.", "Sonra da hiçbir şey olmamış gibi davranıyor." İşte insanı yoran şey çoğu zaman öfkenin kendisi değil, öfkenin ilişkiye bıraktığı iz oluyor. Mesela düşünün... Bir bardak yanlışlıkla kırılıyor. Sağlıklı bir ilişkide biri "Canın yandı mı? Boş ver, temizleriz." diyebilir. Ama duygu düzenlemekte zorlanan biri aynı olayda "Senden hiçbir şey olmaz zaten. Her şeyi mahvediyorsun." diyebilir. O tartışma artık bardakla ilgili değildir. Karşı tarafın değeri hedef alınmıştır. Ya da trafikte yanlış yola giriyorsunuz. Bir kişi "Sorun değil, döneriz." der. Diğeri bütün yol boyunca surat asar, sizi suçlar, moralinizi bozar. O an konu yanlış yol değildir; kişinin hayal kırıklığını nasıl yönettiğid...