Çocuklar anne babalarının duygusal yükünü taşımak için değil, onların yanında güvenle büyümek için dünyaya gelir. Bir çocuğa senin için neler yaptım demek, sevgiyi zamanla borca dönüştürür. Oysa çocuk, dünyaya getirildiği için borçlu değildir… Sevgi bir hesap değil, sorumluluktur.Senin için gençliğimden vazgeçtim Senin için bu evliliğe katlandım Seni büyütmek için neler çektim Beni üzmeye hakkın yok Çocuk bunları duydukça sevgiyi özgürce yaşanan bir bağ olarak değil, ödenmesi gereken bir borç gibi algılamaya başlar. Annesi üzülmesin diye kendi duygularını bastırır, istemediği şeylere evet der, sınır koyduğunda suçluluk hisseder. Çocuk olması gerekirken annesinin dert ortağına, sırdaşına hatta bazen duygusal bakım vereni haline gelir. Bu çocuk büyüdüğünde kendi ihtiyaçlarını fark etmekte zorlanabilir. Herkesi memnun etmeye çalışır, hayır dediğinde kötü biri olduğunu düşünür. Başkalarının mutsuzluğunu hemen kendi sorumluluğu gibi görür. Birisi kırıldığında onu düzeltmeye koşar ama kendis...