Bir gün çocuğunuz size sınır koyduğunda bunu nankörlük olarak görmeyin. Belki de ilk defa kendi hayatını yaşamaya çalışıyordur.Bu çocuk büyüdüğünde kendi ihtiyaçlarını fark etmekte zorlanabilir. Herkesi memnun etmeye çalışır, hayır dediğinde kötü biri olduğunu düşünür. Başkalarının mutsuzluğunu hemen kendi sorumluluğu gibi görür. Birisi kırıldığında onu düzeltmeye koşar ama kendisi kırıldığında susar. İlişkilerinde de hep veren, toparlayan ve alttan alan taraf olabilir. Sevilmek için fedakârlık yapması gerektiğine inanır. Yorulsa bile uzaklaşamaz çünkü gitmek ona terk etmek gibi gelir. Kendisine iyi gelmeyen ilişkilerde yıllarca kalabilir. Çünkü çocukken öğrendiği şey şudur:Bir başka ihtimal de çocuğun öfkesini içine atmasıdır. İçinde sevgiyle kırgınlık aynı anda büyür. Annesini sever ama yanında kendisi olamaz. Sonra bu bastırılmış öfke kaygı, değersizlik hissi, yoğun suçluluk, mükemmeliyetçilik, tükenmişlik veya bedensel yakınmalar şeklinde kendini gösterebilir. Çocuğunuz sizi sevsin...