Bir evlat annesinden uzaklaşınca herkes aynı şeyi soruyor ne oldu da böyle yaptı… Ama bazen asıl soru şu olmalı o çocuk kalabilmek için kaç kere kendinden vazgeçti. Annesini üzmemek için sustu mu, kendi kararını verdiğinde suçlu hissettirildi mi, canının yandığını söylediğinde sen de çok hassassın denilip geçildi mi… Bunlar dışardan küçük tartışmalar gibi görünebilir ama aynı şey tekrar tekrar yaşandığında insan en yakınındaki kişinin yanında bile kendini yalnız hissedebiliyor. Bir düşünün annenizi özlüyorsunuz ama aradığınızda yine eleştirileceğinizi düşündüğünüz için telefonu elinize alamıyorsunuz. İçinizin bir yanı sarılmak istiyor diğer yanı kendini korumaya çalışıyor. Bu çok yorucu bi yerde bırakıyor insanı. Elbette her anlaşmazlık narsisizm değildir her uzaklaşmanın da tek bir açıklaması yoktur. Ama sürekli küçümsenen, sınırları yok sayılan bir evladın yaşadığını sadece nankörlük diye açıklayamayız. Bazen o mesafenin içinde söylenmiş ama duyulmamış yüzlerce cümle vardır. Beni din...