Evde her şeyi sen taşırsan bir gün sevdiklerinin sesi bile yorucu gelmeye başlayabilir... Sonra da kendine kızarsın neden böyle oldum diye. Ama bi düşün, yemeği düşünen sensin alışverişi hatırlayan sensin çocuğun ödevini takip eden sensin evde ne eksik kim neye üzülmüş onu fark eden yine sensin. Herkes işini bitirip oturuyor ama senin işin kafanın içinde devam ediyor. Yarın ne pişecek o randevu alındı mı çocuğun kıyafeti hazır mı... Bazen yorulduğun şey yaptığın işler kadar kimse söylemeden her şeyi düşünmek zorunda kalmak. En çok da yanında biri varken tek başına hissedince kırılıyorsun. Ben söyleyince yapıyor diyorsun ama sen zaten söylemekten hatırlatmaktan takip etmekten yorulmuşsun. Birinin de sen istemeden fark etmesini istiyorsun. Sonra küçük bi şeye sesin yükseliyor ve herkes o sese bakıyor, o güne kadar sessizce taşıdıklarını kimse konuşmuyor. Hep sen toparladığında yükün ne kadar ağır olduğu görünmeyebiliyor. Bu yüzden ihtiyacını açıkça söylemek kıymetli, ben bunu tek başıma ...