Bazı çocuklar evde kimin ayak sesi olduğunu dinleyerek büyür… Çünkü o ses, birazdan rahatça oyun oynayıp oynayamayacağını söyler. Kapı nasıl kapandı, annesinin yüzü neden değişti, babası bugün yine kızgın mı… Bizim farketmediğimiz ayrıntıları o küçücük haliyle takip eder. Kaosun olduğu bir evde çocuk bazen çocukluğunu yaşamaktan çok ortamı idare etmeye çalışır. Sessiz kalır, isteklerini erteler, ağlamasını tutar. Bazen de tam tersi olur bağırır, öfkelenir, en küçük şeye tepki verir. Her çocuk aynı şekilde etkilenmez ama bize yaramazlık gibi görünen davranışın içinde korkmuş, yorulmuş bir çocuk olabilir. Bide çok uslu olanlar var… Kimseyi üzmeyen, hiçbir şey istemeyen, annesi ağlayınca onu teselli eden çocuklar. Onların da nasıl hissettiğini sormak gerekir. Çünkü çocuk evin huzurunu korumakla görevli değildir. Anne babasının arasını düzeltmek, birinin öfkesini taşımak onun yükü olmamalı. Bir çocuğun ihtiyacı kusursuz bir aile değil, korktuğunda yanına gidebildiği bir yetişkindir. Tartış...