Bazen insanı en çok yoran şey sevilmemek değil, sevildiğini sanarken kendinden uzaklaşmak oluyor… Başta seni sen yapan ne varsa hayran olduğunu söylüyor sonra aynı şeylerden rahatsız olmaya başlıyor. Çok gülüyorsun, çok konuşuyorsun, arkadaşlarına fazla zaman ayırıyorsun… Derken kavga çıkmasın diye biraz susuyorsun, onu üzmiyim diye bi buluşmayı iptal ediyorsun, yine sorun olmasın diye istediğin kıyafeti giymiyorsun. Küçük küçük vazgeçiyorsun kendinden. Bir gün aynaya bakıp ben eskiden böyle değildim diyorsun. İşte bu görselde kesilen kanatlar biraz da senin sesin, hevesin, kararların… Narsistik ve kontrolcü davranışların olduğu bir ilişkide insan zamanla kendi hislerinden bile şüphe edebiliyor. Kırılıyorsun ama acaba ben mi abarttım diyorsun. İnciniyorsun ama dönüp yine seni inciten kişinin yanında teselli arıyorsun. Çünkü bazen aynı kollar hem canını yakıyor hem de sana sığınacak tek yer orasıymış gibi hissettiriyor. Bu döngüden uzaklaşmakta zorlanman güçsüz olduğun anlamına gelmez. ...